۱۰

دریافت فایل

فیلم:مناظره امام رضا(ع)وردمبانی فلاسفه

بهمن ۱۲, ۱۳۹۰ در ۴:۵۶ ق.ظ توسط

درمناظره ای که بین امام رضا علیه السلام وعمران صائبی در باره توحید مشاهده می کنیدامام رضا علیه السلام مبانی فلاسفه که ما در این سایت بسیاری از آنها را بیان کردیم مانند قدم عالم که به اذعان اساتید فلسفه مانند استاد مطهری که حتی ایشان فرق بین فلاسفه ومتکلمین را در ابتدای وجود داشتن عالم می داندویا تداخل اشیاءکه در قم اساتید فلسفه مانندآقای فیاضی تصریح دارندوهمچنین تطوروتغییر شکل دادن ذات الهی که  ملاصدرا در اسفار تاکید براین موضوع دارد.البته قبل از مناظره باعمران صائبی مناظراتی با یهودیان ومسیحیان( مناظره با جاثلیق، مناظره با رأس الجالوت،مناظره با هربد اکبر)داشتتندکه نکته های آموزنده ای می توان از آن مناظرات بدست آورد از جمله اثبات حقانیت واعتقادات اسلام با بهره گیری ازخبرومعجزاتی که دیده نشده که بسیاری از فلاسفه منکر آن هستندکه در اعتقاات نمی شود از اخبار استناد کرد.حال نکته ای است که چرا در فیلم ولایت عشق به این حدیث کامل نپرداخته شده تا کاملا بطلان نظریات فلاسفه مشخص شود شایدبتوان یکی از جوابهایی که داد همان جواب است به چرایی توقف کوتاه نگاری های مشرق که آقایان فلاسفه  به گفته دکتر عباسی با نفوذ وبودجه ای که دارندولابی هایی که در صدا وسیما ومسئولیتها ایجاد کرده انداین مانع تراشی ها را ایجاد می کنند.ٍ… فَقَالَ یَا عَالِمَ النَّاسِ لَوْ لَا أَنَّکَ دَعَوْتَ إِلَى مَسْأَلَتِکَ لَمْ أَقْدِمْ عَلَیْکَ بِالْمَسَائِلِ فَلَقَدْ دَخَلْتُ الْکُوفَهَ وَ الْبَصْرَهَ وَ الشَّامَ وَ الْجَزِیرَهَ وَ لَقِیتُ الْمُتَکَلِّمِینَ فَلَمْ أَقَعْ عَلَى أَحَدٍ یُثْبِتُ لِی وَاحِداً لَیْسَ غَیْرَهُ قَائِماً بِوَحْدَانِیَّتِهِ‏ «۲» أَ فَتَأْذَنُ لِی أَنْ أَسْأَلَکَ‏ قَالَ الرِّضَا ع إِنْ کَانَ فِی الْجَمَاعَهِ عِمْرَانُ الصَّابِئُ فَأَنْتَ هُوَ قَالَ أَنَا هُوَ قَالَ سَلْ یَا عِمْرَانُ وَ عَلَیْکَ بِالنَّصَفَهِ وَ إِیَّاکَ وَ الْخَطَلَ‏  وَ الْجَوْرَ قَالَ وَ اللَّهِ یَا سَیِّدِی مَا أُرِیدُ إِلَّا أَنْ تُثْبِتَ لِی شَیْئاً أَتَعَلَّقُ بِهِ فَلَا أَجُوزُهُ قَالَ سَلْ عَمَّا بَدَا لَکَ فَازْدَحَمَ النَّاسُ وَ انْضَمَّ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ فَقَالَ عِمْرَانُ الصَّابِئُ أَخْبِرْنِی عَنِ الْکَائِنِ الْأَوَّلِ وَ عَمَّا خَلَقَ قَالَ سَأَلْتَ فَافْهَمْ أَمَّا الْوَاحِدُ فَلَمْ‏ یَزَلْ وَاحِداً کَائِناً لَا شَیْ‏ءَ مَعَهُ بِلَا حُدُودٍ وَ لَا أَعْرَاضٍ وَ لَا یَزَالُ کَذَلِکَ ثُمَّ خَلَقَ خَلْقاً مُبْتَدِعاً مُخْتَلِفاً بِأَعْرَاضٍ وَ حُدُودٍ مُخْتَلِفَهٍ لَا فِی شَیْ‏ءٍ أَقَامَهُ وَ لَا فِی شَیْ‏ءٍ حَدَّهُ وَ لَا عَلَى شَیْ‏ءٍ حَذَاهُ وَ مَثَّلَهُ لَهُ فَجَعَلَ الْخَلْقَ مِنْ بَعْدِ ذَلِکَ صَفْوَهً وَ غَیْرَ صَفْوَهٍ وَ اخْتِلَافاً وَ ائْتِلَافاً وَ أَلْوَاناً وَ ذَوْقاً وَ طَعْماً لَا لِحَاجَهٍ کَانَتْ مِنْهُ إِلَى ذَلِکَ وَ لَا لِفَضْلِ مَنْزِلَهٍ لَا یَبْلُغُهَا إِلَّا بِهِ وَ لَا رَأَى لِنَفْسِهِ فِیمَا خَلَقَ زِیَادَهً وَ لَا نُقْصَاناً تَعْقِلُ هَذَا یَا عِمْرَانُ قَالَ نَعَمْ وَ اللَّهِ یَا سَیِّدِی‏ قَالَ وَ اعْلَمْ یَا عِمْرَانُ أَنَّهُ لَوْ کَانَ خَلَقَ مَا خَلَقَ لِحَاجَهٍ لَمْ یَخْلُقْ إِلَّا مَنْ یَسْتَعِینُ بِهِ عَلَى حَاجَتِهِ وَ لَکَانَ یَنْبَغِی أَنْ یَخْلُقَ أَضْعَافَ مَا خَلَقَ لِأَنَّ الْأَعْوَانَ کُلَّمَا کَثُرُوا کَانَ صَاحِبُهُمْ أَقْوَى وَ الْحَاجَهُ یَا عِمْرَانُ لَا یَسَعُهَا لِأَنَّهُ لَمْ یُحْدِثْ مِنَ الْخَلْقِ شَیْئاً إِلَّا حَدَثَتْ فِیهِ حَاجَهٌ أُخْرَى وَ لِذَلِکَ أَقُولُ لَمْ یَخْلُقِ الْخَلْقَ لِحَاجَهٍ وَ لَکِنْ نَقَلَ بِالْخَلْقِ الْحَوَائِجَ بَعْضَهُمْ إِلَى بَعْضٍ وَ فَضَّلَ بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ بِلَا حَاجَهٍ مِنْهُ إِلَى مَنْ فَضَّلَ وَ لَا نَقِمَهٍ مِنْهُ عَلَى مَنْ أَذَلَّ فَلِهَذَا خَلَقَ قَالَ عِمْرَانُ یَا سَیِّدِی هَلْ کَانَ الْکَائِنُ مَعْلُوماً فِی نَفْسِهِ عِنْدَ نَفْسِهِ‏  قَالَ الرِّضَا ع إِنَّمَا یَکُونُ الْمَعْلَمَهُ بِالشَّیْ‏ءِ لِنَفْیِ خِلَافِهِ وَ لِیَکُونَ الشَّیْ‏ءُ نَفْسُهُ بِمَا نُفِیَ عَنْهُ مَوْجُوداً وَ لَمْ یَکُنْ هُنَاکَ شَیْ‏ءٌ یُخَالِفُهُ فَتَدْعُوهُ الْحَاجَهُ إِلَى نَفْیِ ذَلِکَ الشَّیْ‏ءِ عَنْ نَفْسِهِ بِتَحْدِیدِ مَا عَلِمَ مِنْهَا أَ فَهِمْتَ یَا عِمْرَانُ قَالَ نَعَمْ وَ اللَّهِ یَا سَیِّدِی فَأَخْبِرْنِی بِأَیِّ شَیْ‏ءٍ عَلِمَ مَا عَلِمَ أَ بِضَمِیرٍ أَمْ بِغَیْرِ ذَلِکَ‏ «۲» قَالَ الرِّضَا ع أَ رَأَیْتَ إِذَا عَلِمَ بِضَمِیرٍ هَلْ تَجِدُ بُدّاً مِنْ أَنْ تَجْعَلَ لِذَلِکَ الضَّمِیرِ حَدّاً تَنْتَهِی إِلَیْهِ الْمَعْرِفَهُ قَالَ عِمْرَانُ لَا بُدَّ مِنْ ذَلِکَ قَالَ الرِّضَا ع فَمَا ذَلِکَ الضَّمِیرُ فَانْقَطَعَ عِمْرَانُ وَ لَمْ یُحِرْ جَوَاباً قَالَ الرِّضَا ع لَا بَأْسَ إِنْ سَأَلْتُکَ عَنِ الضَّمِیرِ نَفْسِهِ تَعْرِفُهُ بِضَمِیرٍ آخَرَ فَقُلْتَ نَعَمْ‏ «۳» أَفْسَدْتَ‏

عَلَیْکَ قَوْلَکَ وَ دَعْوَاکَ یَا عِمْرَانُ أَ لَیْسَ یَنْبَغِی أَنْ تَعْلَمَ أَنَّ الْوَاحِدَ لَیْسَ یُوصَفُ بِضَمِیرٍ وَ لَیْسَ یُقَالُ لَهُ أَکْثَرُ مِنْ فِعْلٍ وَ عَمَلٍ وَ صُنْعٍ وَ لَیْسَ یُتَوَهَّمُ مِنْهُ مَذَاهِبُ وَ تَجْرِبَهٌ کَمَذَاهِبِ الْمَخْلُوقِینَ وَ تَجْرِبَتِهِمْ‏ «۱» فَاعْقِلْ ذَلِکَ وَ ابْنِ عَلَیْهِ مَا عَلِمْتَ صَوَاباً  قَالَ عِمْرَانُ یَا سَیِّدِی أَ لَا تُخْبِرُنِی عَنْ حُدُودِ خَلْقِهِ کَیْفَ هِیَ وَ مَا مَعَانِیهَا وَ عَلَى کَمْ نَوْعٍ تَکُونُ قَالَ قَدْ سَأَلْتَ فَافْهَمْ إِنَّ حُدُودَ خَلْقِهِ عَلَى سِتَّهِ أَنْوَاعٍ مَلْمُوسٍ وَ مَوْزُونٍ وَ مَنْظُورٍ إِلَیْهِ وَ مَا لَا ذَوْقَ لَهُ‏  وَ هُوَ الرُّوحُ وَ مِنْهَا مَنْظُورٌ إِلَیْهِ وَ لَیْسَ لَهُ وَزْنٌ وَ لَا لَمْسٌ وَ لَا حِسٌّ وَ لَا لَوْنٌ وَ لَا ذَوْقٌ وَ التَّقْدِیرُ وَ الْأَعْرَاضُ وَ الصُّوَرُ وَ الطُّولُ وَ الْعَرْضُ وَ مِنْهَا الْعَمَلُ وَ الْحَرَکَاتُ الَّتِی تَصْنَعُ الْأَشْیَاءَ وَ تَعْمَلُهَا  وَ تُغَیِّرُهَا مِنْ حَالٍ إِلَى حَالٍ وَ تَزِیدُهَا وَ تَنُقُصُهَا فَأَمَّا الْأَعْمَالُ وَ الْحَرَکَاتُ فَإِنَّهَا تَنْطَلِقُ لِأَنَّهُ لَا وَقْتَ لَهَا أَکْثَرَ مِنْ قَدْرِ مَا یُحْتَاجُ إِلَیْهِ فَإِذَا فَرَغَ مِنَ الشَّیْ‏ءِ انْطَلَقَ بِالْحَرَکَهِ وَ بَقِیَ الْأَثَرُ وَ یَجْرِی مَجْرَى الْکَلَامِ الَّذِی یَذْهَبُ وَ یَبْقَى أَثَرُهُ قَالَ لَهُ عِمْرَانُ یَا سَیِّدِی أَ لَا تُخْبِرُنِی عَنِ الْخَالِقِ إِذَا کَانَ وَاحِداً لَا شَیْ‏ءَ غَیْرُهُ وَ لَا شَیْ‏ءَ مَعَهُ أَ لَیْسَ قَدْ تَغَیَّرَ بِخَلْقِهِ الْخَلْقَ قَالَ لَهُ الرِّضَا ع لَمْ یَتَغَیَّرْ عَزَّ وَ جَلَّ بِخَلْقِ الْخَلْقِ‏ «۵» وَ لَکِنَّ الْخَلْقَ یَتَغَیَّرُ بِتَغْیِیرِهِ قَالَ عِمْرَانُ فَبِأَیِّ شَیْ‏ءٍ عَرَفْنَاهُ قَالَ بِغَیْرِهِ قَالَ فَأَیُّ شَیْ‏ءٍ غَیْرُهُ قَالَ الرِّضَا ع مَشِیَّتُهُ وَ اسْمُهُ وَ صِفَتُهُ وَ مَا أَشْبَهَ ذَلِکَ وَ کُلُّ ذَلِکَ مُحْدَثٌ مَخْلُوقٌ مُدَبَّرٌ  قَالَ عِمْرَانُ یَا سَیِّدِی فَأَیُّ شَیْ‏ءٍ هُوَ قَالَ هُوَ نُورٌ بِمَعْنَى أَنَّهُ هَادٍ لِخَلْقِهِ مِنْ أَهْلِ السَّمَاءِ وَ أَهْلِ الْأَرْضِ وَ لَیْسَ لَکَ عَلَى أَکْثَرَ مِنْ تَوْحِیدِی إِیَّاهُ‏ قَالَ عِمْرَانُ یَا سَیِّدِی أَ لَیْسَ قَدْ کَانَ سَاکِتاً قَبْلَ الْخَلْقِ لَا یَنْطِقُ ثُمَّ نَطَقَ قَالَ الرِّضَا ع لَا یَکُونُ السُّکُوتُ إِلَّا عَنْ نُطْقٍ قَبْلَهُ وَ الْمَثَلُ فِی ذَلِکَ أَنَّهُ لَا یُقَالُ لِلسِّرَاجِ‏ هُوَ سَاکِتٌ لَا یَنْطِقُ وَ لَا یُقَالُ إِنَّ السِّرَاجَ لَیُضِی‏ءُ فِیمَا یُرِیدُ أَنْ یَفْعَلَ بِنَا لِأَنَّ الضَّوْءَ مِنَ السِّرَاجِ لَیْسَ بِفِعْلٍ مِنْهُ وَ لَا کَوْنٍ وَ إِنَّمَا هُوَ لَیْسَ شَیْ‏ءٌ غَیْرَهُ فَلَمَّا اسْتَضَاءَ لَنَا قُلْنَا قَدْ أَضَاءَ لَنَا حَتَّى اسْتَضَأْنَا بِهِ فَبِهَذَا تَسْتَبْصِرُ أَمْرَکَ قَالَ عِمْرَانُ یَا سَیِّدِی فَإِنَّ الَّذِی کَانَ عِنْدِی أَنَّ الْکَائِنَ قَدْ تَغَیَّرَ فِی فِعْلِهِ عَنْ حَالِهِ بِخَلْقِهِ الْخَلْقَ قَالَ الرِّضَا ع أَحَلْتَ یَا عِمْرَانُ فِی قَوْلِکَ إِنَّ الْکَائِنَ یَتَغَیَّرُ فِی وَجْهٍ مِنَ الْوُجُوهِ حَتَّى یُصِیبَ الذَّاتَ مِنْهُ مَا یُغَیِّرُهُ یَا عِمْرَانُ هَلْ تَجِدُ النَّارَ یُغَیِّرُهَا تَغَیُّرُ نَفْسِهَا أَوْ هَلْ تَجِدُ الْحَرَارَهَ تُحْرِقُ نَفْسَهَا أَوْ هَلْ رَأَیْتَ بَصِیراً قَطُّ رَأَى بَصَرَهُ‏  قَالَ عِمْرَانُ لَمْ أَرَ هَذَا أَ لَا تُخْبِرُنِی یَا سَیِّدِی أَ هُوَ فِی الْخَلْقِ أَمِ الْخَلْقُ فِیهِ قَالَ الرِّضَا ع جَلَّ یَا عِمْرَانُ عَنْ ذَلِکَ لَیْسَ هُوَ فِی الْخَلْقِ وَ لَا الْخَلْقُ فِیهِ تَعَالَى عَنْ ذَلِکَ وَ سَأُعَلِّمُکَ مَا تَعْرِفُهُ بِهِ وَ لا قُوَّهَ إِلَّا بِاللَّهِ‏ أَخْبِرْنِی عَنِ الْمِرْآهِ أَنْتَ فِیهَا أَمْ هِیَ فِیکَ فَإِنْ کَانَ لَیْسَ وَاحِدٌ مِنْکُمَا فِی صَاحِبِهِ فَبِأَیِّ شَیْ‏ءٍ اسْتَدْلَلْتَ بِهَا عَلَى نَفْسِکَ‏ قَالَ عِمْرَانُ بِضَوْءٍ بَیْنِی وَ بَیْنَهَا قَالَ الرِّضَا ع هَلْ تَرَى مِنْ ذَلِکَ الضَّوْءِ فِی الْمِرْآهِ أَکْثَرَ مِمَّا تَرَاهُ فِی عَیْنِکَ قَالَ نَعَمْ قَالَ الرِّضَا ع فَأَرِنَاهُ فَلَمْ یُحِرْ جَوَاباً قَالَ ع فَلَا أَرَى النُّورَ إِلَّا وَ قَدْ دَلَّکَ وَ دَلَّ الْمِرْآهُ عَلَى أَنْفُسِکُمَا مِنْ غَیْرِ أَنْ یَکُونَ فِی وَاحِدٍ مِنْکُمَا وَ لِهَذَا أَمْثَالٌ کَثِیرَهٌ غَیْرُ هَذَا لَا یَجِدُ الْجَاهِلُ فِیهَا مَقَالًا وَ لِلَّهِ الْمَثَلُ الْأَعْلى‏…

عمران صابى گفت: اگر دعوت به سؤال نمى‏کردید اقدام به پرسش نمى‏کردم. من در کوفه و بصره و شام و جزیره کسى را از متکلمین ندیده‏ام که برایم ثابت کند یکتائى را که جز او آفریننده‏اى نیست و پایدار به وحدانیتش باشد، اجازه مى‏دهى سؤال بکنم؟

حضرت رضا علیه السلام فرمود: اگر در میان جمعیت عمران صابى وجود داشته باشد تو همانى؟ عرض کرد من عمرانم. فرمود: سؤال کن ولى انصاف را از دست مده و جانب یاوه‏سرائى و ستم را فرو گذار. عرض کرد به خدا قسم سرورم، منظورم این است که برایم مطلبى را اثبات کنى که به آن چنگ زنم. فرمود: بپرس.

در این موقع جمعیت خود را جمع نموده و متوجه جریان مناظره شدند و به یک دیگر چسبیده و به هم نزدیک مى‏شدند. عمران گفت از موجود اول و آنچه آفریده مرا مطلع فرما. فرمود: اینک که پرسیدى، درست دقت کن.

خداى یکتا پیوسته یکتا بود، بى‏آنکه چیزى با او باشد و بدون حد و حدودى یا عرض و کیفیت و کمیتى: پیوسته چنین بود، آنگاه مخلوقى مختلف داراى کیفیت و کمیت و اندازه و عرض و طول متفاوت نه در جایى آنها را نهاد و نه در چیزى محدود نمود و نه در مقابل چیزى قرار داد و نه قبلا نقشه آنها را کشیده بود. بعد آفریده‏هاى خود را ممتاز و غیر ممتاز و جدا و به هم پیوسته و رنگارنگ و داراى طعم و مزه قرار داد. نه اینکه احتیاجى به آنها داشته باشد و نه مقامى را جویا باشد که جز با آفریدن آنها به آن مقام نرسد و با آفریدن آنها در خود زیادى یا نقصانى ندیده، عمران! توجه کردى؟ عرض کرد آرى سرورم! فرمود: عمران اگر این آفرینش براى رفع نیاز و احتیاج او بود چیزهائى را مى‏آفرید که از آنها مى‏توانست بهره‏مند شود و باید چند برابر اینها خلق مى‏کرد زیرا هر چه کمک کار و یاور زیاد گردد شخص قوى‏تر مى‏شود با اینکه نیاز و حاجت را حد و اندازه‏اى نیست زیرا هر مخلوقى را بیافریند باز در مورد او حاجت و نیاز به وجود مى‏آید. به همین جهت گفتم آفرینش او از جهت احتیاج نبود ولى مخلوق را به یک دیگر نیازمند کرد و برخى را به دیگرى برترى داد نه اینکه احتیاجى به برتر داشته باشد و نه به واسطه خشمى که به وجود بى‏مقدارتر و خوار گرفته باشد. بعد سخنانى که بین آنها رد و بدل شد آنگاه پرسید:

آقا بفرمائید خدا که یکتا بود و چیزى جز او نبود با آفرینش مخلوقات تغییرى در او به وجود نیامد؟ حضرت رضا علیه السلام در پاسخ او فرمود: خداى عز و جل با آفرینش موجودات تغییرى نکرده ولى موجودات تغییر یافتند با دگرگونى که در آنها قرار داد. عمران عرض کرد با چه چیز او را مى‏شناسیم؟ فرمود: به وسیله غیر خدا (از مخلوقات). عرض کرد غیر او چیست؟ فرمود: مشیت و اراده (که موجب پیدایش موجودات شده). و نام و صفتش و چیزهاى دیگرى که شبیه اینها است، تمام اینها مخلوق و آفریده شده است و به تدبیر اوست عمران عرض کرد آقا خدا چیست؟

فرمود: نور است اما به این معنى که هادى و راهنماى آفریده‏هاى آسمان و

مخلوقات زمین است. دیگر در این مورد حق توضیح بیشترى بر من ندارى جز اینکه وحدانیت او را برایت اثبات کنم‏ «۱». عمران صابى (براى اینکه اثبات یک نوع تغییر در خدا نماید) گفت مگر او اول ساکت نبود قبل از آفرینش موجودات، بعد سخن گفت؟

حضرت رضا فرمود: سکوت وقتى صحیح است که قبلا کسى صحبتى کرده باشد بعد مى‏گویند ساکت شد. در این مورد مثالى مى‏زنم به چراغ که در باره‏اش سخن گفتن و ساکت بودن صحیح نیست. نباید گفت چراغ ساکت است و صحبت نمى‏کند (چون سخن گفتن به چراغ ارتباطى ندارد) در مورد خداوند نیز نمى‏توان گفت سخن، گفت به آن معنى که تو از سخن گفتن درک مى‏کنى که با زبان و لب و دهان مى‏گوید (بلکه ایجاد صوت مى‏نماید) مثل چراغ که نور مى‏بخشد نه به آن معنى است که تغییرى مى‏کند و حرکتى مى‏نماید و براى بخشیدن نور اعضا و جوارح خود را به کار مى‏برد همین که توالى و پشت سر هم آمدن نور باشد مى‏گوئیم، چراغ نور مى‏بخشد. خداوند نیز در آفریدن موجودات احتیاج به حرکت و به کار بردن آلت و ابزار یا فکر و اندیشه تا تغییرى در او به وجود آید.

عمران گفت آقا من خیال مى‏کنم خداوند به آفرینش موجودات تغییر حال مى‏دهد. حضرت رضا علیه السلام فرمود: سخن محالى گفتى. به همین که مدعى شدى ذات او به وجهى از وجوه تغییر یابد آیا آتش در ذات خود تغییرى به وجودمى‏آورد یا حرارت خویش را هم مى‏سوزاند یا چشم خود را هم مى‏بیند (یعنى همان طور که حرارت خود را مى‏سوزاند و چشم خود را نمى‏بیند، خداوند نیز از فعل و کار خود تغییر نمى‏یابد) گفت صحیح است. گفت آقا بفرمائید آیا خدا در خلق است یا خلق در خدا قرار دارد؟ فرمود: عمران خداوند منزه از چنین حرفهاست، اینک به لطف خدا برایت مثالى مى‏زنم که درک کنى. بگو ببینم وقتى به آینه نگاه مى‏کنى و خود را در آن مى‏بینى تو در آینه هستى یا آینه در تو قرار دارد؟ اگر هیچ کدام از شما دو تا در هم قرار ندارید پس به چه چیز خود را در آن مى‏بینى؟! عمران گفت به وسیله نورى که بین من و آینه قرار دارد. حضرت رضا علیه السلام فرمود: آیا آن نورى که در آن آینه است بیشتر از نورى است که در چشم خود مى‏یابى؟ گفت آرى. فرمود: پس به ما نشان ده. عمران نتوانست جوابى بگوید.

حضرت رضا علیه السلام فرمود: پس در واقع نور واسطه شده که خود و آینه را ببینى بدون اینکه در یکى از شما دو تا داخل شود (پس امکان دارد خداوند نیز تأثیر در آفرینش نماید بدون اینکه او در آنها باشد یا آنها در او باشند) فرمود: براى این موضوع مثالهاى زیادى هست غیر از این مثال که جاى اشکال و ایرادى نیست.

وَ لِلَّهِ الْمَثَلُ الْأَعْلى‏۲

دریافت فایل با فرمتaviکیفیت خوب ۲۰مگابایت

دریافت فایل با فرمت۳gpمخصوص موبایل به حجم۶ مگابایت

لینک کمکی دریافت موبایل

پی نوشت

۱٫ منظور این است که سؤال از کیفیت و چگونگى خدا صحیح نیست و این مطلب که چگونه است، جواب ندارد مگر به همان اندازه که وحدانیت او را ثابت کند و از مشابهت مخلوقات منزهش نماید.

 از این روایت و روایت دیگر که بعد خواهد آمد معلوم مى‏شود که تفسیر( اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ) خدا نور آسمانها و زمین است. یعنى هادى و راهنماى مخلوقات زمین و آسمان‏ها است

۲-بحارالانوار، ۳۱۳ – ۳۱۲/۱۰؛ عیون اخبارالرضا(ع) ، ۱۷۲ – ۱۷۱/۱٫

موافقم(۰)مخالفم(۰)

برچسب‌ها, , , , , ,

+

۱۰ دیدگاه

  1. علی سرافرازاردکانی

    on بهمن ۱۵, ۱۳۹۰ - پاسخ دادن

    قران شرح وبیان هرچیزاست.خدا نور اسمانها وزمین است. بگو او احد است.بی نیاز است.نه زاییده ونه زاییده شده است. خالق اسمانها وزمین است.رازق است.... قران کریم خداوند متعال را شناسانده واوامر خود را برای بشر وهدف خلقترا بیان فرموده است.امامان(ع)با داشتن جامع شناخت قران کریم، خدارا انطور که قران کریم شناسانده است به بشر معرفی فرموده اند. لذا قران کریم خود بهترین معرف خداوند متعال است. که با تدبر در ایات اشکار می شود.

    موافقم(۱)مخالفم(۰)

    [پاسخ]

  2. ناشناس

    on اسفند ۲, ۱۳۹۰ - پاسخ دادن

    سلام.

    معنی درست در مورد سکوت ونطق ویا همان بی کاری و کار:

    عمران صائبى عرض کرد: اى سرور من! آیا خداوند قبل از آفریدن ساکت بود و حرف نمى‏زد و سپس سخن گفت: امام رضا (علیه السلام) فرمودند: سکوت زمانى معنا دارد که قبل از آن سخن باشد و مثل این که به چراغ گفته نمى‏شود: او ساکت است و سخن نمى‏گوید و گفته نمى‏شود: چراغ، در آن چه انجام مى‏دهد براى ما نورانى مى‏کند، زیرا روشنایى از چراغ نه کار او و نه وجود است، بلکه چراغ وقتى به ما نور مى‏دهد، چیزى جز نور نیست و مى‏گوییم: چراغ به ما نور داد تا جایى که به وسیله او نور گرفتیم و با این مثلا کار تو روشن شد.

    منظور این است که نور چراغ ربطی به وجود ما ندارد چراغ نورش را دارد،وبه خاطر ما هم نور افشانی نمی کند تا جبری در کار باشد و وقتی ما باشیم از نورش استفاده می کنیم،العیاذ بالله خداوند مانند چراغی است که همواره نور افشانی می کند،حال اگر مستفیضی باشد از ان بهره می برد نباشد نمی برد...
    نتیجتا نمی توان گفت خدا بیکار بوده،و به واسطه خلق کارش را شروع کرد چون نور الهی همیشه ترواش دارد،می خواهد مستفیض باشد یا نباشد تا از ان بهره ببرد...
    یاحق

    موافقم(۰)مخالفم(۰)

    [پاسخ]

  3. پیرهاشمی

    on خرداد ۱, ۱۳۹۱ - پاسخ دادن

    شما که عقل و منطق را رد می کنید ، با چه عقلی احادیث معصومین را درک و تفسیر می کنید؟ با چه منطقی می توانید بحث عقلی کنید؟ یک بار با شما سخن می گویم. در این سایت خود و سایتهای مشابه تان مانند ابن عربی دات کام ، به مخالفت با افکار امام راحل و انقلاب اسلامی پرداخته اید و خود را پشت اهل بیت و بزرگان فقه شیعه پنهان کرده اید. این یک اخطار است ، بترسید از ملت بزرگ ایران اسلامی که بی شما با کمک همین عرفا و فلاسفه روحانی و اندیشمندانی چون شریعتی و بهشتی و مطهری و طالقانی و طباطبایی ، حکومتی اسلامی درست کردند که در آن احکام اسلامی منطقی و عقلانی جاری شود و اندیشه های فرهنگ اسلامی و شیعی به ثمر بشیند. شما شمشیر را از رو برای بزرگان اندیشه این ملت که به حکم همین علما و امام شهید شده اند بسته اید. شما به امام عارف و فیلسوف ما توهین می کنید. شما به شهدای بزرگ انقلاب ما چون مطهری و بهشتی توهین می کنید. شما به ثمره یک عمر تلاش برای الگوسازی حکومت اسلامی ایران مخالفت می کنید. شما وقتی یک عمر این فرهنگ حکمت شیعی برای حق و حقیقت جان بهترین عزیزان خود را داد کجا بودید؟ چند شهید برای این انقلاب داده اید؟ چقدر هزینه برای این انقلاب کرده اید؟ شما زنبوران بی عسل هستید. شماهمان آخوند درباری های پهلوی و قاجار و صفویه هستید. شما می گویید کسی جز شما هیچ نگوید و لازم باشد مانند زالو به حکومت ها نزدیک می شوید تا خون حکیمان اسلامی را بریزید که قرنها و قرنها هم همین کار را کرده اید. شما بی خردانی هستید که قتل یک مسلمان حکیم را جایز می دانید. بگویید در تاریخ خون چند نفر به حکم بی خردی شما ریخته شده است. ای بی خردان کج فهم نا مسلمان که شیطان از آستین شما به ظاهری طالبانی از گوشه این دنیای اسلام بیرون می آید و جان مسلمان عراق و افغانستان و غیره را می گیرد. روش طالبانی همان روش شماست که بی خرد و بی عقل به آیات و روایات نگاه می کنید و برداشت نابخردانه خویش را به عنوان احکام اسلامی به خرد دیگران می دهید. متاسف هستم که در این نظام جمهوری اسلامی ایران ، اجازه ترویج افکار ظاله شما داده می شود. این حکومت نام جمهوری دارد که مخالف افکار شماست. به قول امام جمهوری اسلامی ، نه یک حرف کم و نه یک حرف بیش. پس شما که مخالف جمهوریت و منطق و حکمت هستید ، جایی در این حکومت و کشور ندارید و هم نشینان شما همان وهابیت و طالبان و ثقفی های تندرو هستند. از ایران ما بیرون بروید که احتیاجی دیگر به افکار شما نداریم!

    موافقم(۱)مخالفم(۱)

    [پاسخ]

    admin پاسخ در تاريخ خرداد ۱ام, ۱۳۹۱ ۱۱:۲۵ ق.ظ:

    باسلام خدمت کاربرمحترم

    هیچ گاه ما عقل رارد نمی کنیم البته از قرآن‌ و احادیث‌ به‌ وضوح‌ در می‌یابیم‌ که‌ معلّم‌ و آموزگار عقل‌ در اموری‌ که‌ مستقلاً راهی‌ به‌ فهم‌ آن‌ها ندارد، کسی‌ جز انبیاء الهی‌ و ائمه‌ معصومین علیهم السلام نمی‌تواند باشد.وما نزاعمان این است که این سخنان فلاسفه عقلانیت هست یا نیست؟بحث صغروی داریم(البته میل نداشتم از این واژه استفاده کنم)
    مهم‌ترین‌ تفاوت‌ عقل‌ فلسفی‌ با عقل‌ دینی‌، در همین‌ نکته‌ است‌ که‌ عقل‌ فلسفی‌، مدعی‌ فهم‌ همه‌ امور و ورود به‌ تمام‌ عرصه‌هاست‌، اما عقل‌ دینی‌ ضمن‌ آن‌که‌ امور بسیاری‌ را مستقلاً می‌فهمد، لیکن‌ در فهم‌ بسیاری‌ از امور دیگر، خویش‌ را قاصر و نیازمند دانش‌ و راهبری‌ فراتر از خویش‌ می‌داند. و این‌ نه‌ به‌ معنای‌ «تعطیل‌» عقل‌ که‌ «تعطّل‌» عقل‌ است‌، بدین‌ معنا که‌ فهم‌ پاره‌ای‌ از مسائل‌، اساساً از دسترس‌ عقل‌ به‌ دور است‌، نه‌ آن‌ که‌ مسائلی‌ را می‌فهمد امّا حق‌ فهمیدن‌ ندارد و فهم‌ او حجّت‌ نیست‌.
    علاوه‌ بر روایت‌ فوق‌، آیه‌ و روایات‌ زیر نیز گویای‌ این‌ مطلب‌ هستند که‌ عقل‌، علی‌رغم‌ استقلالش‌ در فهم‌ بخشی‌ از معارف‌ و حقایق‌، محتاج‌ علم‌ و آموختن‌ است‌ و بدون‌ آن‌ نمی‌تواند مدعی‌ فهم‌ بسیاری‌ از مسائل‌ و امور شود:
    ۱٫ و تلک‌ الْاَمْثال‌ نَضْربُها للنّاس‌ وَ ما یَعْقلُها الّا العالمُون‌(عنکبوت/ ‌۴۳)
    ـ و این‌ مثل‌ها را برای‌ مردم‌ می‌آوریم‌ و البته‌ جز دانایان‌ کسی‌ قادر بر دریافت‌ و تعقل‌ در آن‌ها نیست‌.
    رسول الله صلی الله علیه و آله:
    ۲٫ اَرْبَعَهٌ تَلْزَم‌ کُل‌ ذی‌ حجی‌ و عَقْل‌ من‌ اُمِّتی‌، قیل‌: یا رَسوُل‌ اللّه‌ ما هُن‌: قال‌: اسْتَماع‌ الْعلْم‌ و حفْظُه‌ وَنَشْرُه‌ وَ الْعَمَل‌ به (تحف‌العقول/ ‌۵۷)
    ـ چهار چیز است‌ که‌ همراه‌ هر صاحب‌ عقلی‌ از امت‌ من‌ است‌؛ گوش‌ سپردن‌ به‌ دانش‌، حفظ‌ آن‌، انتشار و عمل‌ به‌ آن‌.
    ۳٫ العلم‌ امام‌ العَقْل‌ ( ابن‌ شعبه‌ حرّانی‌، تحف‌ العقول/ ‌۲۸)
    ـ دانش‌ راهبر عقل‌ است‌.

    موافقم(۱)مخالفم(۱)

    [پاسخ]

    محمد پاسخ در تاريخ مرداد ۶ام, ۱۳۹۴ ۶:۵۹ ب.ظ:

    عجب از شما! یک گروهتان می گویید امام خمینی به ابن عربی اعتقاد نداشته و از ملاصدرا گذشته و بالاتر رفته! یک گروهتان می گویید در فلان سایت با ابن عربی و افکار امام مقابله می شود! تکلیف ما را روشن کنید! بالاخره به نظر شما امام خمینی طرفدار ابن عربی بوده یا مخالف او؟ ملاصدار را واقعا قبول داشته یا رد کرده؟ یا شق سومی در کار است؟ یعنی هرجا آنها کلام خوب دارند ایشان قبول داشتند و هرجا آنها کلام نادرست داشتند ایشان رد کردند، که این البته معقول و منصفانه هم هست. شما اگر تاریخ شیعه را مطالعه کنید مهمترین آثار و کتب شیعه و بهترین کارها و حرکت های شیعه را علمایی هدایت کردند که شما الان دارید به آنها توهین می کنید. هرگز هم علمای تفکیک که با فلسفه بافی و عرفان سازی های شخصی و من عندی مخالفت می کنند فتوا به ریختن خون کسی نداده اند. چرا دروغ می بندید و از خدا نمی ترسید. نظر مرحوم خویی درباره عرفا را نخوانده اید، ایشان بعد از ایراد انتقادها می فرمایند در هر صورت مستوجب کفر نیست! شما در نوشتن این کلمات از امام خمینی یا رهبر انقلاب تبعیت نمی کنید، پس دم از آنها نزنید خیلی بهتر است. شما عقاید خود را به نام خودتان منتشر کنید و پشت آنها موضع نگیرید.

    موافقم(۱)مخالفم(۱)

    [پاسخ]

  4. محمد

    on اردیبهشت ۲۵, ۱۳۹۴ - پاسخ دادن

    سلام
    خداوند در مرحله ذات فقط تنزیه میشود و از همین تنزیهمان هم منزه است.خود محیی الدین میگوید:اشاره به آن هم صحیح نیست.ملا صدرا هم این را در اسفار میگوید .وتمام صفات مخلوقین از جمله تغیر و انفعال و .....بر خداوند در مرتبه فعل او و تجلی و ظهورش حمل میشود که قرآن از این تعابیر بسیار دارد.ان تنصرو الله ینصرکم و...یخادعون الله.یؤذون الله ورسوله وبسیاری آیات دیگر.شما ذات را با مرتبه فعل وخلق و تجلی وظهور اشتباه نگیرید.

    موافقم(۰)مخالفم(۰)

    [پاسخ]

  5. محمد

    on اردیبهشت ۲۵, ۱۳۹۴ - پاسخ دادن

    جریان تفکیک در شیعه همان وهابیت دراهل سنت است.آنها میگویند به پیامبر برگردیم وشما میگویید اهل بیت .به قرآن که نه انها پیامبر را شناختند ونه شما اهل بیت را.هردویتان هم هیچ دستاوردی ولو در سطح ملی ندارید و به تکفیر شخصیتهای بین المللی چون مولانا وملاصدرا م محیی الدین و امام خمینی میپردازید.به قول حافظ:یارب مباد آنکه گدا معتبر شود.
    امام خمینی ومطری و بهشتی ها و طباطبایی ها خیلی بهتر از شما اهل بیت را میشناختند و در عین حال در کمال تواضع بودند ویک بار هم نگفتند ما از جانب اهل بیت صحبت میکنیم ولی شما اهل بیت گفتنتان گوش فلک را کر کرده است.

    موافقم(۱)مخالفم(۱)

    [پاسخ]

    محمد پاسخ در تاريخ مرداد ۶ام, ۱۳۹۴ ۶:۵۳ ب.ظ:

    یکبار هم نگفتند ما از جانب اهل بیت علیهم السلام حرف می زنیم؟ شما ۴۰ سال است گوشهایتان کر و چشمهایتان کور است: ولایت فقیه همان ولایت رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم است! این جمله برایتان آشنا نیست!؟ شما از مام دفاع نکنید خیلی بهتر است. شما باعث می شوید کل مکتب آنها انکار شود که! علمای تفکیک چهره های بسیار درخشان و خدوم در عرصه نشر عقاید مذهب حق دارد، چطور جرات کردی آنها را با وهابیت مقایسه کنی؟ از امام خمینی یا رهبری و سایر مراجع غیرتفکیکی چنین چیزی صادر شده؟ واقعا جسارت را به اوج رساندی.

    موافقم(۱)مخالفم(۱)

    [پاسخ]

  6. محمد

    on اردیبهشت ۲۵, ۱۳۹۴ - پاسخ دادن

    فلسفه و عرفان همان تفسیر انفسی آیات وروایات است و به تعبیر امام راحلمان بسیاری از آنان از جمله شخص محیی الدین جزء خلص شیعیان اهل بیت بوده اند.یادمان نرفته که بعضی از همین آقایانی که مخالف فلسفه و عرفانند میگفتند شاه شیعه است و نباید برود.ببینید شاه را چه کسی بیرون کرد .دستاورد شما چه بوده است که زمنین وزمان را به هم دوخته اید.
    لطفا سخنان بنده را سانسور نکنید تا مخاطبین خود قضاوت کنند.

    موافقم(۱)مخالفم(۱)

    [پاسخ]

  7. محمد

    on مرداد ۶, ۱۳۹۴ - پاسخ دادن

    عزیزم امام خمینی یک عالم و فقیه و مجتهد بودند و مرجع تقلید گروهی از مومنین، نظری داشتند در جای خودش محترم و قابل صحبت و البته معصوم نبودند پس قابل نقد. همین امر برای مراجع و علمای دیگر هم هست، چرا فکر می کنید افکار ایشان کاملا غیرقابل نقد است؟ مگر ایشان را دارای مقام عصمت و علم لدنی می دانید؟ خودشان چنین چیزی گفتند؟ یادم هست نامه ای که چند بچه مدرسه ای نوشته بودند و گفتند ما می خواستیم شما را نصیحت کنیم و بعد فهمیدیم اینکار گناه است، و ایشان در پاسخ نوشتند کاش آن نصیحت رانوشته بودید؟ برخی آدمها از خمینی هم خمینی تر شده اند والله! شما با این حرفها چهره ایشان را تخریب می کنید، و این دفاع از ایشان نیست. همین حالا این نظر را برای دفتر رهبر انقلاب بفرستید (نظر خودتان) و ببینید از آن راضی هستند؟

    موافقم(۱)مخالفم(۱)

    [پاسخ]

پاسخ دهید

به دلیل ارسال اسپم های فراوان ابتدا این معادله ساده راحل کرده وبعدنظرخودراراسال کنید.باتشکر * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.